Od wielu lat "cierpię" na pewną przypadłość modową. Polega ona na tym, iż nagle, bez ostrzeżenia pojawia się w mojej głowie to coś. Wzór sukienki, kolor bluzki, kształt stylu obuwia. Z zakupowych historii pamiętam np. dżinsową sukienkę lub białe kozaki, których ostatecznie nie posiadałam, gdyż jak szybko udało im się zmaterializować w sklepach, tak równie szybko okryły się złą sławą. Rzecz dana pojawia się w mojej świadomości i siłą ciągnie mnie do sklepów. Tam ślepa na inne ekspozycje szukam tego jedynego, wymyślonego konkretu. Ciężkie to zadanie, ponieważ najczęściej tych konkretów w sklepach brak. Do kolejnego sezonu, gdy z witryn i ulic spoglądają na mnie liczne kopie modowego marzenia. Kilka lat temu zapragnęłam płaszcza. Artystycznego cudu. Niestety przez długi czas nie mogłam ideału spotkać na swojej modowej ścieżce. Aż w końcu nasze drogi przecieły się w berlińskim sklepie. To była miłość od pierwszego wieszaka. Marzyłam o nim wiele miesięcy. Na samą myśl mocniej biło mi serce. Jeszcze nigdy wcześniej nie spotkałam płaszcza, który byłby idealnym odzwierciedleniem mojej duszy. Teraz jest mój. Prezent od Krisa z okazji narodzin Kubusia. Płaszcz, który będzie wisiał w mojej szafie do końca życia.
